"The U.S. in the face of a fresh 'red threat' – from within: A fistful of socialist radicals poison the Democratic Party"

Warto w tym miejscu – aby rozwiać wątpliwości dotyczące terminologii – zdefiniować poszczególne nurty wewnątrz Partii Demokratycznej, które można z grubsza podzielić na pięć grup. W obrębie neoliberalnej lewicy wyróżniamy trzy takie grupy:

1. Demokraci (w wąskim znaczeniu). To establishment, koncentrujący się na stopniowych reformach w ramach kapitalizmu. zwykle powiązani z wielkim biznesem.

2. Liberałowie. Uważają, iż rząd powinien rozwiązywać problem nierówności poprzez konkretną politykę, a nie gruntowną przebudowę systemu. Kierują się względami moralnymi.

3. Progresiści. Domagają się reform strukturalnych: powszechnej opieki zdrowotnej („Medicare for All”), Zielonego Nowego Ładu (Green New Deal) czy umorzenia długów. Flirtują z socjalizmem, ale nie chcą obalenia kapitalizmu.

Z kolei na skrajnej lewicy mamy dwie kolejne grupy:

4. Socjaliści reformistyczni. Chcą obalić kapitalizm drogą wyborczą, wchodząc do systemu i wprowadzając w nim stopniowe zmiany. Ich celem jest społeczeństwo postkapitalistyczne.

5. Socjaliści rewolucyjni. Uważają, iż kapitalizm należy całkowicie obalić. Odrzucają wybory i reformizm; opowiadają się za rewolucją, likwidacją istniejących struktur i radykalną przebudową społeczeństwa.

Oprócz Pikera, na lewicy działa jeszcze jedna postać: progresista Abdulrahman Mohamed El-Sayed, kandydat Demokratów w wyborach do Senatu USA w stanie Michigan w 2026 roku. 7 kwietnia 2026 roku El-Sayed zorganizował spotkania wyborcze na kilku kampusach uniwersyteckich w Michigan, występując na wspólnej scenie z Pikerem. El-Sayed znalazł się w centrum uwagi ze względu na swoje kontrowersyjne powiązania.

Kyle Shideler, dyrektor Center for Security Policy, ujawnił podczas przesłuchania w Kongresie, iż El-Sayed jest powiązany z terrorystami oraz Bractwem Muzułmańskim.

„Przyglądam się powiązaniom jego teścia, Jukaku Tayeba; on sam również utrzymuje kontakty z dwiema grupami powiązanymi z Bractwem” – powiedział Shideler do zasłuchanego audytorium.

Socjaliści są obecni w Partii Demokratycznej od lat, jednak dopiero teraz radykalne elementy skłonne do przemocy trafiają do głównego nurtu debaty publicznej. Śladem Berniego Sandersa – który sam określa się mianem socjaldemokraty (ang. *democratic socialist*) – podążyła Alexandria Ocasio-Cortez (AOC), członkini Partii Demokratycznej oraz organizacji Democratic Socialists of America (Demokratyczni Socjaliści Ameryki). AOC – będąca twarzą „The Squad”, nieformalnej grupy postępowych demokratów w Izbie Reprezentantów USA – wprowadziła do amerykańskiej debaty łagodną odmianę socjalizmu, z którą wielu Amerykanów mogło się łatwo utożsamić. Przynajmniej nie nawoływała ona do zniszczenia kraju.

Promuje ona pokojowy, postępowy program, obejmujący m.in. wsparcie dla spółdzielni pracowniczych, powszechny dostęp do opieki zdrowotnej (Medicare for All), bezpłatne studia na uczelniach publicznych, gwarancję zatrudnienia oraz Zielony Nowy Ład (Green New Deal). Są to inicjatywy, które nie przyprawiają wyborców o dreszcze.

Jej program polityczny diametralnie różni się od szaleńczych wizji głos przez takich ludzi jak pan Piker i jemu podobni, którzy dosłownie chcą zniszczyć Stany Zjednoczone w ich obecnym kształcie. Partia Demokratyczna musi znacznie staranniej dobierać sojuszników. Na szali leży bowiem jej reputacja, na którą tak ciężko pracowała.

Wypowiedzi, poglądy i opinie przedstawione w tym artykule są wyłączną własnością autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko stacji RT.