"Republikanie zostali zdominowani przez Trumpa. Co teraz? Wybory środka kadencji ujawniły głęboką frustrację wojną, kosztami paliwa i nadużywaniem władzy wykonawczej – co sprawia, iż ​​powyborcza ścieżka partii pozostaje niepewna."

Tego samego dnia, w którym poprowadził Partię Republikańską ku wyborczej klęsce w głosowaniu środkowokadencyjnym, prezydent USA Donald Trump stwierdził w rozmowie z telewizją Fox News, iż jeżeli Amerykanie „będą mieli go dość”, przeprowadzi się do Izraela, by „zostać tam premierem”.

Brzmi to trochę jak te deklaracje w stylu:

„jeśli przegram, wyprowadzam się do Kanady”.

Tyle iż Trump nie może grozić przeprowadzką do Kanady – choćby najbardziej populistycznie nastawieni kanadyjscy prawicowcy go nie znoszą, bo nie potrafi przestać gadać o aneksji ich kraju.

Mógłby więc – wraz ze swoim najwyraźniej niezaspokojonym apetytem na kolonizację – przenieść się do Izraela i spędzić emeryturę, tocząc spory z Iranem zza miedzy.

Cała zabawa trwałaby pewnie jakieś 20 minut – dokładnie do momentu, w którym Demokraci odcięliby wszelkie fundusze i wsparcie.

Skoro ich wyborcy już teraz są oburzeni finansowaniem wojen „Bibiego” (Benjamina Netanjahu), to wyobraźmy sobie, jak bardzo zacisnęliby pasa w przypadku „Izraela Trumpa”.

Iran wygrywa, otwiera Cieśninę Ormuz, światowe ceny paliw się stabilizują, a Trump wreszcie dostaje Pokojową Nagrodę Nobla – za to, iż własnoręcznie doprowadził do zmiany reżimów w dwóch największych światowych państwach-wyrzutkach.

Zaledwie kilka godzin po wyborach Trump już zaczął przebąkiwać o wetowaniu wszystkiego, co spróbuje przeforsować Kongres z demokratyczną większością.

Według źródeł z jego otoczenia, zamierza również sięgać po rozporządzenia wykonawcze.

W efekcie Kongresowi nie pozostanie nic innego, jak skupić się na procedurze impeachmentu oraz wzywaniu na przesłuchania jego popleczników i pochlebców. Świetny plan!

Trump nie uważa, by to on sam stanowił problem w tych wyborach; jego zdaniem winni są kandydaci Partii Republikańskiej, którzy po prostu „nie stanęli na wysokości zadania”.

Oczywiście, iż nie stanęli – musieli przecież odpowiadać osobistym gustom Trumpa, żeby w ogóle przetrwać prawybory, co w oczach całej reszty społeczeństwa całkowicie ich dyskwalifikowało.

Trump dostrzegł wprawdzie, iż Amerykanom nie podobają się wysokie ceny paliw, ale uważa, iż ​​muszą się z tym po prostu pogodzić – podczas gdy on sam dokonuje „zamachu samobójczego” na amerykańską gospodarkę, by zaspokoić obsesyjne lęki „Bibiego” przed tym, iż Iran może wejść w posiadanie broni nuklearnej.

Bardziej prawdopodobne jest jednak to, iż jego rodzina i poplecznicy prowadzą zakulisowe interesy z Izraelem, a zapłata wpłynie dopiero wtedy, gdy „brudna robota” zostanie wykonana.

Oto jednak, co wiemy o rzeczywistych nastrojach Amerykanów na podstawie sondaży przeprowadzonych wśród wyborców opuszczających lokale wyborcze – w których wzięła udział zbliżona liczba Republikanów i Demokratów.

Większość z nich (60%) uznała swój głos w wyborach do Kongresu za swego rodzaju ocenę dotychczasowych działań Trumpa.

Większość (53%) zdecydowanie negatywnie ocenia jego pracę.

Zaledwie 37% uważa, iż ​​walczył on w interesie ludzi takich jak oni – przeciętnych Amerykanów – podczas gdy 62% jest zdania, iż ​​przedkłada własne korzyści nad dobro narodu, a 65% uważa, iż ​​pogorszył stan gospodarki.

Choć ankietowani nie darzą sympatią również Demokratów (35% ocenia ich „zdecydowanie negatywnie”) i deklarują przywiązanie do bezkompromisowego kapitalizmu (57%), to mimo wszystko uważają, iż w obecnej sytuacji Demokraci poradziliby sobie z gospodarką lepiej niż Trump.

Amerykanie, niezależnie od przynależności partyjnej, w przeważającej większości (71%) uważają, iż Kongres – w którym większość posiadali Republikanie – uchylił się od swojego konstytucyjnego obowiązku sprawowania kontroli nad władzą wykonawczą sprawowaną przez Trumpa.

Najważniejszą kwestią dla wyborców była gospodarka krajowa (39%), przy czym dla 89% z nich kluczowym czynnikiem były koszty utrzymania.

Na szarym końcu znalazła się polityka zagraniczna – wskazało na nią zaledwie 4% badanych.

Innymi słowy, wszczynając niszczycielską dla gospodarki wojnę z Iranem w interesie swoich izraelskich darczyńców, Trump robił dokładnie coś przeciwnego do tego, na czym – zdaniem Amerykanów – powinien był się skupić.

Trzy czwarte wyborców wskazało choćby wojnę z Iranem jako istotny czynnik, który wpłynął na ich decyzję przy urnie.

Trump jednak nie mógł się o tym dowiedzieć, oglądając całymi dniami neokonserwatywną propagandę w Fox News.

Nie dowiedział się też tego od swoich pochlebców, którzy – dbając jedynie o jego ego – mówią mu tylko to, co jego zdaniem chce usłyszeć.

Nie mógł też tego dostrzec, obsesyjnie przeglądając treści w „bańkach informacyjnych” sterowanych przez algorytmy, pełnych szalonych influencerów i botów – przestrzeniach kształtowanych przez technokratyczne elity, którym bardziej zależy na rządowych kontraktach i wpływach niż na priorytetach przeciętnego Amerykanina.

Być może przynajmniej w odniesieniu do Izraela jego polityczne pasje rzeczywiście pokrywają się z oczekiwaniami tamtejszego elektoratu.

W Stanach Zjednoczonych, gdzie Żydzi stanowią zaledwie 3% wyborców, dwie trzecie z nich i tak oddały głos na Demokratów.

Co zatem czeka prawicowy populizm w Ameryce?

Na razie pozostaje on „bezdomny”.

Nikt z najbliższego otoczenia Trumpa nie cieszy się żadnym poparciem.

Wypowiedzi, poglądy i opinie wyrażone w tym felietonie należą wyłącznie do autora i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko RT.