Ho Chi Minh City – Freemason

VietnamPlus, 05/06/2026

Fakt, iż przywódca Nguyen Ai Quoc miał kontakty z masonami we Francji i brał w nich udział, odzwierciedla jego ducha nauki, otwartości i chęć znalezienia rozwiązań dla losów jego kraju.

Podczas ponad 30-letniej podróży w poszukiwaniu sposobu na uratowanie kraju przywódca Nguyen Ai Quoc, późniejszy prezydent Ho Chi Minh , nieustannie badał i testował wiele różnych teorii, ideologii i modeli organizacyjnych.

Na kształt jego myślenia politycznego i pojmowania drogi do wyzwolenia narodowego wpłynęli wietnamscy patrioci we Francji, międzynarodowy ruch robotniczy, Francuska Partia Socjalistyczna, Francuska Partia Komunistyczna i postępowe organizacje intelektualne tamtych czasów.

Podczas poszukiwań przywódca Nguyen Ai Quoc nawiązał także kontakt z masonerią (Franc-maçonnerie) we Francji i przyłączył się do niej.

Dokumenty archiwalne wskazują, iż wstąpił do tej organizacji w 1922 roku. Chociaż nie była to droga, którą przywódca Nguyen Ai Quoc obrał, aby osiągnąć swój cel wyzwolenia narodowego, wydarzenie to jest mimo wszystko kamieniem milowym, odzwierciedlającym jego ducha nauki, otwartości i chęci znalezienia rozwiązań dla losów narodu na początku XX wieku.

Masoneria została oficjalnie założona w Anglii w 1717 r., ale wywodzi się ze stowarzyszeń zawodowych, które powstały setki lat wcześniej w Szkocji. Stopniowo przekształciła się w jedną z najbardziej wpływowych organizacji społecznych w historii nowożytnego Zachodu.

Wraz z ruchem oświeceniowym w XVIII wieku masoni stali się miejscami spotkań intelektualistów, uczonych, naukowców , prawników, dziennikarzy, biznesmenów, żołnierzy i działaczy społecznych.

W całej historii świata masoneria przyciągnęła wiele znanych postaci. W Stanach Zjednoczonych żył pierwszy prezydent George Washington oraz naukowiec i dyplomata Benjamin Franklin – obaj przyczynili się do powstania podwalin współczesnej Ameryki.

W Europie działali filozofowie tacy jak Voltaire i Monteskiusz, generał Gilbert du Motier de Lafayette – którzy uczestniczyli zarówno w rewolucji amerykańskiej, jak i francuskiej – poeta Pouskin, pisarz Goethe i genialny kompozytor Mozart. Wielu naukowców, badaczy i polityków znalazło w klubach wolnomularskich środowisko wymiany myśli, dyskusji o problemach społecznych i promowania postępowych reform.

Przez ponad dwa stulecia organizacja ta była ściśle związana z wieloma ważnymi przemianami w społeczeństwie francuskim – od Oświecenia i Rewolucji Francuskiej po powstanie Republiki i współczesne debaty na temat edukacji, obywatelstwa i roli państwa świeckiego.

Wielu wpływowych polityków Republiki było również członkami masonerii, takich jak Léon Gambetta, Jules Ferry, Émile Combes i Aristide Briand. Przyczynili się oni do rozwoju edukacji świeckiej, rozszerzenia praw obywatelskich i wzmocnienia instytucji republikańskich. Przez długi czas kluby masońskie były uważane za jedno z najważniejszych forów francuskiego życia intelektualnego i politycznego.

W rozmowie z reporterem VNA we Francji Yonnel Ghernaouti, krytyk książkowy specjalizujący się w masonerii, były redaktor naczelny internetowej gazety 450FM i członek zarządu Francuskiego Instytutu Badań nad Wolnomularstwem, powiedział, iż masoneria nie jest partią polityczną, ale przede wszystkim środowiskiem, które łączy ludzi podzielających ideały braterstwa, wzajemnego wsparcia, chęć samodoskonalenia i zaangażowanie w rozwój społeczeństwa.

Stwierdził, iż wartości kładące nacisk w masonerii to wolność, równość, braterstwo, poszanowanie godności ludzkiej, świeckość i wolność myśli.

Organizacja ta kładzie szczególny nacisk na prawo każdej jednostki do niezależnego myślenia, swobodnego wyboru własnych przekonań i opinii oraz poszanowania odmienności innych.

Dla ludów kolonialnych na początku XX wieku kluby wolnomularskie miały jeszcze jedno znaczenie. Były to miejsca, w których wielu intelektualistów kolonialnych po raz pierwszy miało okazję bezpośrednio zetknąć się z ideami dotyczącymi praw człowieka, samostanowienia narodowego, równości wobec prawa i roli obywateli w życiu politycznym.

Wielu Wietnamczyków – od dziennikarzy, prawników i lekarzy po polityków i aktywistów politycznych (takich jak król Duy Tan, Nguyen Van Vinh, Hoang Minh Giam, Pham Ngoc Thach…) – szukało klubów wolnomularskich we Francji i Indochinach, gdzie mogli nawiązywać kontakty z intelektualistami z całego świata i zapoznawać się z postępowymi trendami intelektualnymi swoich czasów.

Według Yonnela początek XX wieku był również okresem, w którym wpływy masonerii we Francji osiągnęły apogeum. W tym kontekście jest całkowicie zrozumiałe, iż młody człowiek z kolonialnego środowiska, taki jak przywódca Nguyen Ai Quoc, poszukiwał tego środowiska. Było to nie tylko miejsce słuchania i nauki, ale także miejsce, w którym mógł prezentować swoje przemyślenia na temat wolności, sprawiedliwości i przyszłości swojego narodu.

Zdaniem badaczki kultury Tran Thu Dung, która odkryła dokumenty związane z przywódcą Nguyen Ai Quoc w archiwach GODF ponad 30 lat temu, pracując nad swoją rozprawą doktorską we Francji, jego udział w wolnomularstwie należy rozpatrywać w kontekście całej jego podróży mającej na celu znalezienie sposobu na uratowanie kraju, a nie jako niezależne wydarzenie.

Na początku XX wieku Wietnam znajdował się…

przeczytaj więcej: